Dzieciństwo i młodość
Władysław Stanisław Reymont (właściwie Stanisław Władysław Rejment) przyszedł na świat 7 maja 1867 roku w okolicach Radomska. Był piątym dzieckiem Józefa i Antoniny Rejmentów – wiejskiego organisty i zubożałej szlachcianki.
W domu rodzinnym panowała atmosfera patriotyzmu i dbałość o kulturę. Zanim Władysław ustatkował się jako pisarz, przeżył wiele zmian: nieukończona szkoła, praca w rzemiośle i handlu, występy w wędrownej trupie teatralnej, służba na kolei, a nawet nowicjat u ojców paulinów. Droga do Nagrody Nobla była długa i trudna.
Droga do literatury
Od najmłodszych lat pisał wiersze, poematy i dramaty, traktując te pierwsze próby jako rodzaj przeznaczenia. Debiutował w grudniu 1892 roku – jednocześnie jako korespondent „Głosu” (Warszawa) i nowelista „Myśli” (Kraków).
Rok później przeniósł się do Warszawy i zajął się wyłącznie twórczością literacką. Sukces „Ziemi obiecanej”, drukowanej w „Kurierze Codziennym”, skłonił go do podpisania umowy na powieść „Chłopi” (1897).
W lipcu 1900 roku pracę przerwała katastrofa kolejowa pod Warszawą, w której pisarz został ranny. Uzyskane odszkodowanie pozwoliło mu na kosztowne leczenie, długi pobyt za granicą, a później zakup majątku Charłupia Wielka pod Sieradzem (1912) i Kołaczkowa w Wielkopolsce (1920).
„Chłopi” i Nagroda Nobla
Do pisania wrócił w sierpniu 1901 roku. Druk „Chłopów” rozpoczął „Tygodnik Ilustrowany” w 1902 roku, a wydania książkowe ukazywały się od 1904 do 1909 roku. Powieść przyjęto z ogromnym zainteresowaniem – przetłumaczono ją m.in. na niemiecki, japoński i chiński.
Tłumacz J. Kaczkowski przewidywał, że za „Chłopów” autor otrzyma Nagrodę Nobla. Tak też się stało w 1924 roku. Ze względu na stan zdrowia pisarz nie mógł wziąć udziału w uroczystości.
Sprawia mi nie radość, a głębokie wzruszenie. Mówiąc otwarcie (…) nie miałem żadnej nadziei. (…) Oszołomiony jestem tą niespodzianką. (…) Marzyłem jeno o ciszy i możności spokojnego pracowania, jak o największym szczęściu. Naraz otwierają się wielkie drzwi rozgłosu!Z listu do W. Morawskiego, 14 listopada 1924 r.
Ostatnie lata
Po raz ostatni Reymont wystąpił publicznie 15 sierpnia 1925 roku na uroczystości ludowej w Wierzchosławicach, skąd odwieziono go bezpośrednio do szpitala. Zmarł 5 grudnia 1925 roku w Warszawie i został pochowany w Alei Zasłużonych na Powązkach. Jego serce wmurowano w filar kościoła św. Krzyża w Warszawie.
To tylko okruchy z życia i twórczości Władysława Stanisława Reymonta, ale chyba już wiecie, dlaczego nasza szkoła nosi tak wspaniałe imię. Bądźmy godni tej nazwy i kierujmy się w życiu słowami Reymonta:
Wiesz, jak chciałbym, aby u nas wszystko rosło i potężniało, jak bardzo kocham tych wszystkich, którzy mają jakikolwiek talent, którzy się mogą przyczynić do rozwoju sztuki. Sam mogę nic w życiu nie zrobić, ale chciałbym całym sercem, aby zrobili ci, co mogą.
Opracowano na podstawie: Barbara Kocówna, „Władysław Reymont”, PWN, Warszawa 1973.